De verloofde van mijn vrouw hernomen.
door Paul de Jong
foto: Lars Smook
Het is wat met Jong Lonneker. Hun terechte voorkeur gaat uit naar een stuk waarom het publiek kan lachen en het wordt vaak een verhaal waarbij de benaming klucht niet helemaal klopt.
In de goeie kluchten zoals we ze nog kennen van Theater van de Lach zijn vrijwel alle personages typetjes. Iedere overdrijving is toegestaan., het gaat nergens over maar we lachen constant het hele verhaal door.
Kluchtige blijspelen bestaan niet. .Het is dit seizoen een tendens om successtukken uit een ver verleden te spelen. De avond voor de presentatie van Jong Lonneker speelde in een kleine buurtschap een stuk dat 23 jaar geleden zoveel succes had .
De hoofdrol werd gespeeld door een man die dezelfde rol 23 jaar geleden had gespeeld. In het zaaltje met 90 stoelen werd het dolle pret en gelukkig maar.
Het verschil met deze Jong Lonneker ploeg was dat er nog een stuk of zes uitvoeringen zouden volgen waardoor de ruimte voor correctie aanwezig was. Geen enkele toneelgroep is gelijk. Daarom is het iedere keer weer spannend wat de andere groep ervan gaat maken. Er zit natuurlijk een groot risico in bij een stuk van vroeger, al afgezien dat bepaalde gebruiken volledig veranderd zijn,zoals mobieltjes, computer, inrichting. Met de uitvoering van 20 jaar geleden werd met die factor van een andere regie en tien nieuwe vertolkers een onvergelijkbare situatie. Dat betekent dat de illusie van een successtuk bijna onmogelijk wordt. Als je een tijdje meeloopt in de beoordeling van amateurtoneelvoorstellingen dan heb je het verhaal van de Canadese verloofde van mijn vrouw, minstens 80 keer gezien
Daarbij zaten slechte, goed en uitstekende voorstellingen. Het is gek, maar de beste blijven het langst bewaart en iedere nieuwe presentatie wordt met vergelijking gebaseerd op de anderen. Voor dit dilemma werd deze uitvoering van Jong L .belast met het verleden van henzelf en van anderen.
Een jonge enthousiaste groep die het voorrecht heeft in een schitterende accommodatie te mogen spelen. Herhaling is niet mogelijk het moet er in één keer zijn. Laten we hierbij vast stellen dat het Jong Lonneker publiek er van genoten heeft. Applaus genoeg, maar lachen iets te weinig. Dan wordt de prachtige accommodatie een nadeel en gun je de groep alle gelegenheid om, zoals heel vaak in de provincie, tien voorstellingen te kunnen geven waarbij iedere onwennigheid, onzekerheid , speltempo en tekst timing vanzelf wordt gecorrigeerd. Maar al die toneelverenigingen bepalen wel het amateurtoneel. Al zou geen enkele in deze luxe omgeving met een schitterende speelruimte kans zien zich zo goed te manifesteren als het Jonge Lonneker.
